Warande kreeg het vastgoed van Valckenhof via de fusie van 2023 in handen, terwijl uit interne stukken blijkt dat – alle ontkenningen van Warande ten spijt – al lang vóór die fusie tot verkoop van het vastgoed was besloten. Kort daarna verkocht Warande de 23 sociale ouderenwoningen voor € 3,8 miljoen aan een speciaal voor deze transactie opgerichte groep particuliere beleggers. De eerste drie woningen die vervolgens afzonderlijk werden verkocht, brachten gemiddeld € 409.000 op.

Daarmee wordt pijnlijk zichtbaar wat hier werkelijk op het spel staat. Waardevol maatschappelijk vastgoed wordt eerst via een fusie zonder betaling onder Warande gebracht en vervolgens voor een bedrag verkocht dat miljoenen onder de werkelijke waarde ligt. De winst vloeit naar enkele particuliere beleggers en om nog onduidelijke redenen vindt de bestuurder van Warande dat een prima deal. Toezichthouder CSZ keurde deze transactie goed – en dát kon gebeuren doordat haar eigen medewerkers cruciale informatie achterhielden voor de eigen Raad van Bestuur.

Deze combinatie roept inmiddels bijzonder serieuze vragen op die veel verder gaan dan slecht bestuur of een ongelukkige vastgoedtransactie. De gang van zaken vertoont kenmerken die wijzen op misleiding, ongeoorloofde onttrekking van stichtingsvermogen, bevoordeling van derden en mogelijk persoonlijke verrijking. Of er daadwerkelijk strafbare feiten zijn gepleegd, is uiteindelijk aan politie, Openbaar Ministerie en rechter. Daarom heeft onze jurist op 7 mei 2026 strafaangifte gedaan tegen zowel Stichting Warande als haar huidige en voormalige bestuurders.

Voor Kraaijbeek is dit de kern van het conflict. Kraaijbeek kwam via precies dezelfde fusie bij Warande terecht en ook daarvan blijkt uit interne stukken dat verkoop al jaren het doel was. Valckenhof laat inmiddels zien waar zo’n constructie toe kan leiden: maatschappelijk vermogen verdwijnt uit de oorspronkelijke stichting, wordt ver onder de marktwaarde verkocht en anderen verdienen daar vervolgens miljoenen aan.

Dat is precies het onrecht waar wij ons al anderhalf jaar tegen verzetten.

Lees het hele artikel uit NRC hier: nrc-krant-20260917-5779899-de-wonderbaarlijke-waardestijging-van-23-boswoningen-hoe-een-zorginstelling-miljoenen-aan-inkomsten-misliep

Het CSZ houdt namens de overheid toezicht op vastgoedtransacties van zorginstellingen. Vóór de goedkeuring van de verkoop van Valckenhof beschikten twee bij het CSZ betrokken functionarissen (een beleidsmedewerker en een extern gemachtigde) over cruciale, prijsdrukkende informatie die zij niet aan de Raad van Bestuur voorlegden. Deze informatie (makelaar Capital Value vertelde aspirant-kopers ten onrechte dat de woningen niet doorverkocht mochten worden maar sociale huurwoningen moesten blijven) had alle alarmbellen over de zuiverheid van de voorgenomen transactie moeten laten rinkelen. Maar beide medewerkers schreven in plaats daarvan een positief advies waarmee de verkoop door de RvB als hamerstuk werd goedgekeurd.

Toen onze jurist Thijs Heslenfeld later via de Wet open overheid wilde achterhalen wat er precies was gebeurd, legde het CSZ dat verzoek bij dezelfde medewerker neer. Deze bepaalde dus zelf welke documenten wij over zijn eigen eerdere optreden kregen te zien. De betreffende e-mail verstrekte hij niet.

Wij maakten bezwaar. Tijdens de hoorzitting verdedigde dezelfde medewerker namens het CSZ zijn eigen besluit en probeerde hij het belang van de ontbrekende mail klein te maken (‘het is niet meer dan een berichtje waarin staat: Hier heb je mijn advies‘).

De onafhankelijke bezwaarschriftencommissie gaf ons gelijk, waardoor de medewerker het document alsnog moest verstrekken. Dat deed hij ook — maar hij lakte eerst vrijwel de hele inhoud zwart.

Bij het zwartlakken maakte hij echter een technische fout, waardoor Heslenfeld de afgeschermde tekst toch leesbaar kon maken. Toen bleek dat zowel deze CSZ-beleidsmedewerker zelf als de externe gemachtigde van de toezichthouder vóór de goedkeuring over cruciale informatie beschikten die zij niet aan de Raad van Bestuur hadden voorgelegd.

Inmiddels is Heslenfeld naar de rechter gestapt om volledige openbaarmaking af te dwingen. Daardoor kent de Raad van Bestuur van CSZ (dezelfde Raad van Bestuur als die van de NZA) inmiddels alle feiten. Toch wordt geen intern onderzoek ingesteld. Sterker: de betrokken medewerker zit nog gewoon op zijn plek en behandelt ook nog steeds de dossiers rond zorgstichting Warande.

De Raad van Bestuur schakelde wél twee advocaten van landsadvocaat Pels Rijcken in om onze pogingen de rest van het dossier open te krijgen juridisch te bestrijden.

Daarmee gaat deze zaak inmiddels over meer dan de handelwijze van enkele medewerkers. De vraag is nu hoe één medewerker zoveel controle kon krijgen over zowel de oorspronkelijke besluitvorming als het latere onderzoek naar zijn eigen handelen — en waarom de Raad van Bestuur (nadat dit bekend werd) niet zichtbaar ingrijpt maar ervoor kiest het eigen falen zoveel mogelijk te verhullen.

Hierbij publiceren wij beide versies van de bewuste e-mail: eerst de versie zoals de medewerker haar uiteindelijk verstrekte en daarnaast dezelfde mail nadat wij de afgeschermde tekst leesbaar hadden gemaakt.

De aangifte is het resultaat van vijftien maanden onderzoek naar de fusie van de stichtingen Kraaijbeek en Valckenhof met Warande en de verkoop van hun maatschappelijk vastgoed. De centrale verdenking is dat Warande de fusie presenteerde als noodzakelijk om beide woongemeenschappen voort te zetten, terwijl uit interne stukken blijkt dat Warande al jaren eerder op verkoop aanstuurde. In het geval van Valckenhof staat zelfs vast dat Warande toezichthouder CSZ een half jaar vóór de fusie al meldde dat Valckenhof zou worden verkocht. Maar die verkoopstrategie werd niet aan de rechter gemeld. Naar buiten toe heeft Warande steeds verteld dat de fusie juist noodzakelijk was om het vastgoed van Valckenhof en Kraaijbeek te kunnen renoveren.

Bij Valckenhof is de verkoop daadwerkelijk gerealiseerd. Warande verkocht de 23 sociale ouderenwoningen voor circa €3,8 miljoen, nadat tijdens het verkoopproces was uitgegaan van een vermeend verbod om de woningen afzonderlijk te verkopen. Maar intern wist toezichthouder CSZ al vóór zijn goedkeuring dat dit verbod niet kon worden onderbouwd en dat juist dit punt grote invloed had op de marktwaarde. De eerste drie woningen werden daarna afzonderlijk verkocht voor gemiddeld ongeveer €409.000 per woning; 2 1/2 keer zoveel als ervoor was betaald.

De aangifte vraagt het OM daarom onderzoek te doen naar mogelijke valsheid in geschrifte, misleiding en onrechtmatige aanwending van stichtingsvermogen, en naar de rol van de betrokken bestuurders, adviseurs en andere rechtspersonen. Ook wordt gevraagd maatregelen te overwegen om te voorkomen dat bij Kraaijbeek opnieuw onomkeerbare schade ontstaat.

De volledige aangifte met bewijsstukken is aan het Openbaar Ministerie verstrekt.

De kern van zijn analyse is opvallend eenvoudig: conflict, oppositie en scherpe tegenspraak zijn de afgelopen jaren steeds meer uit de politieke arena verdwenen, terwijl ze daar juist thuishoren. In een gezonde democratie worden botsende belangen en verschillende visies zichtbaar besproken in de raadzaal. Als dat niet gebeurt, verdwijnt de spanning niet — zij verplaatst zich.

Volgens Heslenfeld is precies dat gebeurd. De politieke spanning die vroeger in het debat zat, komt nu terug in de relatie tussen bestuur en inwoners: in boosheid, wantrouwen en steeds fellere discussies over bouwplannen, inspraakprocedures en de koers van de gemeente. Rond projecten als Boshove, woningbouw rond het station en andere ruimtelijke dossiers hoort men volgens hem steeds vaker dezelfde klacht: inwoners voelen zich onvoldoende serieus genomen en ervaren dat besluiten al grotendeels vaststaan voordat de zogenaamde participatie begint.

Het probleem zit volgens hem in een bestuurscultuur waarin harmonie belangrijker is geworden dan echte democratische spanning. Juist nu in Utrechtse Heuvelrug wordt gesproken over de vorming van een nieuw bestuur en nieuwe raadsbrede afspraken, noemt hij dat laatste een gevaarlijke route. Zonder tegenmacht, zonder duidelijke politieke keuzes en zonder zichtbaar debat raakt een gemeente volgens hem steeds verder verwijderd van haar inwoners.

Lees hier de volledige open brief: Hoe Utrechtse Heuvelrug haar democratie uitholt

Het artikel beschrijft hoe bewoners van Kraaijbeek documenten boven tafel kregen waaruit blijkt dat waardevol woonvastgoed jarenlang richting verkoop werd gestuurd, terwijl tegenover bewoners, toezichthouders en rechter een ander beeld werd geschetst. De publicatie maakt inzichtelijk hoe dit dossier zich ontwikkelde en welke vragen dit oproept over toezicht, governance en de bescherming van ideëel vermogen.

Het artikel verschijnt aan de vooravond van de raadsbehandeling over de ontwikkelvisie Kraaijbeek aanstaande maandagavond. Wij zien dat de raad te goeder trouw probeert ondanks alle consternatie tot een besluit te komen. Maar een voorstel dat volledig leunt op een samenwerking tussen een wethouder en een zorgstichting die jarenlang aan tafel zat als eigenaar – terwijl inmiddels is blootgelegd dat zij die eigendomspositie nooit heeft gehad – hoort niet te worden opgelapt met knip- en plakwerk. Zo’n visie is niet reparabel en zou überhaupt geen onderwerp van bespreking meer moeten zijn.

Juist daarom waarderen wij het zeer dat de grootste raadsfractie BVH Lokaal dit vandaag in de krant zonder omwegen benoemt en weigert mee te gaan in het wegmasseren van een fundamenteel fout vertrekpunt.

Voor het complete artikel; klik hier.

De nietigheid werd ingeroepen zonder rechter – en dat is juridisch uiterst ongebruikelijk, maar wel mogelijk. Nietigheid heeft geen termijn, vereist geen uitspraak, en heeft terugwerkende kracht. Anders dan bij vernietiging wegens wilsgebreken (2:15 BW), staat hier het objectieve karakter van de rechtshandeling centraal: een handeling met een verboden doel is van rechtswege ongeldig.

Directe aanleiding voor deze ingrijpende volgende stap was de brief van Warande uit februari 2023 die vorige week boven tafel kwam. Deze brief toont aan dat Warande geen moment serieus heeft willen fuseren met de ideële stichtingen Kraaijbeek en Valckenhof, zoals ze jarenlang heeft volgehouden. Nu staat vast dat die fusie een heel ander doel had dan samengaan: zoveel mogelijk geld verdienen met het waardevolle vastgoed van de stichtingen. Deze oneigenlijke intentie was uitgangspunt, maar bleef verborgen voor bewoners, rechters en beleidsmakers.

Met de inroeping van de nietigheid ligt de bal nu juridisch bij Warande. De stichting wordt uitgenodigd de overdracht van het vermogen en vastgoed ongedaan te maken. Als dat uitblijft, volgt een gerechtelijke procedure waarin de rechter wordt gevraagd de nu ingeroepen nietigheid te bevestigen. Het gaat dan niet alleen om de eigendom van het vastgoed, maar ook om zaken als door Warande ten onrechte toegeëigende banktegoeden en onterecht betaalde huur.

De brief van onze advocaat waarin 54 bewoners én de bewonersvereniging officieel de nietigheid van de fusie inroepen vindt u hier.

De brief bevestigt wat wij al maandenlang stellen: Warande is nooit serieus van plan geweest te fuseren met de ideële stichtingen Kraaijbeek en Valckenhof. Het doel van die fusie was niet synergie maar iets heel anders (en onrechtmatigs): cashen op het vastgoed van de twee stichtingen.

Warande schrijft in de brief aan de toezichthouder – op 23 februari 2023 – dat Valckenhof verkocht zal worden zodra de fusie achter de rug is. Die verklaring ondermijnt het hele juridische en beleidsmatige fundament onder de fusie. De brief bevestigt zwart op wit dat het verkoopscenario voor Kraaijbeek en Valckenhof niet achteraf is ontstaan, maar uitgangspunt was. En dat over die intentie tijdens juridische procedures, richting bewoners en in het publieke debat categorisch is gelogen.

Dat gebeurde bijvoorbeeld in een zaak die bij het Gerechtshof diende en waarin het Hof op 31 oktober 2023 oordeelde:‘De stichtingen hebben gemotiveerd bestreden dat het de bedoeling is om Woonoord Kraaybeek na de fusie te verkopen. Zij hebben aangevoerd dat Woonoord Kraaybeek gerenoveerd moet worden, dat de vermogenspositie van Stichting Kraaybeek zelf daar geen ruimte voor biedt en dat die ruimte er na de fusie wel zal zijn, zodat dan ook gerenoveerd zal gaan worden.’

Lees de brief die bewijst dat Warande jarenlang loog over haar intenties hier.

Omdat de gemeente zelfs op ingebrekestellingen niet reageerde, stapte Heslenfeld naar de rechter. Op 11 september kreeg hij gelijk. De rechter legde een dwangsom op van 100 euro per dag, met een maximum van 15.000 euro. Toen de gemeente ook daarna bleef zwijgen, volgde op 27 november een tweede vonnis – met opnieuw een dwangsom, die na 2 weken gaat lopen.

Opvallend is dat de gemeente zich niet inhoudelijk verdedigt, maar zich beroept op overmacht: te weinig ambtenaren, te veel werkdruk, en ingewikkelde dossiers. Volgens Heslenfeld is dat een drogreden: “Je kunt niet structureel de wet overtreden, de rechter compleet negeren en het dan afdoen als overmacht. Als een burger dit bij zijn belastingaangifte zou doen, lag er allang een dwangbevel.”

Voor Kraaijbeek is de inzet hoog. De stukken die nu worden tegengehouden, gaan over de rol van de gemeente bij de verkoop van het landgoed, de politieke beïnvloeding, en het overleg met Warande achter de schermen. Heslenfeld: “Wat hier gebeurt, is niet alleen bestuurlijk laakbaar. Het gaat over de vraag of een gemeente zich heeft laten gebruiken om een stichting op te heffen en vastgoed weg te sluizen.”

RTV Utrecht besteedde uitgebreid aandacht aan de nieuwe rechterlijke veroordeling van de gemeente.

Uit een gesprek dat onze jurist voerde met de betreffende partij blijkt dat Warande en verkoopmakelaar Capital Value het proces zélf zodanig hebben ingericht dat sociaal-georiënteerde biedingen juist werden aangemoedigd. Aspirant-kopers kregen vooraf te horen dat uitponden van de woningen was uitgesloten en dat van serieuze kandidaten werd verwacht dat zij een contractuele inspanningsverplichting zouden aangaan met betrekking tot de antroposofische identiteit van Valckenhof. Daarmee werd het beeld gewekt dat alleen kopers met een duurzaam, gemeenschapsgericht plan in aanmerking zouden komen.

Deze opzet had directe financiële gevolgen: bieders die de gestelde voorwaarden serieus namen — en dus uitgingen van langdurig behoud en sociale verhuur — boden vanzelfsprekend minder dan partijen die de afspraken negeerden en direct na aankoop begonnen met uitponden. Bovendien bleken slechts 4 van de aanvankelijk 35 geïnteresseerden uiteindelijk een bod te hebben uitgebracht; de complicerende verkoopvoorwaarden hebben veel belangstellenden afgeschrikt, geeft Capital Value ook zelf aan in een memo over de biedingsprocedure.  Zo werd een proces opgetuigd dat eerlijke en zorgvuldige kopers ontmoedigde, en tegelijk een voorsprong gaf aan opportunisten.

In werkelijkheid bleek Warande zo te mikken op verkoop aan een partij die de sociale woningen juist wél ging uitponden na de aankoop. Uiteindelijk werd zo een bieder geselecteerd die geen enkele binding had met de gemeenschap en direct is begonnen met het uitponden. Daarmee werd de oorspronkelijke doelstelling van Valckenhof — het in stand houden van een antroposofische gemeenschap met betaalbare huisvesting — definitief losgelaten.

Jurist Thijs Heslenfeld spreekt van onregelmatigheden in het proces: “Er zijn verkoopvoorwaarden aan aspirant-kopers meegedeeld die uiteindelijk helemaal geen rol speelden in de gunning. Zo is een oerdegelijke bieder met geld, draagvlak en prima sociaal plan buitenspel gezet. Warande heeft die optie afgewezen en zo laten zien dat behoud van sociale huur ze volstrekt niet interesseerde. Bovendien heeft het er alle schijn van dat Warande een voorkeur had voor één specifieke koper: een clubje van vijf beleggers die inderhaast een BV oprichtten.”

Grote vraag is waarom toezichthouder CSZ (College Sanering Zorginstellingen) goedkeuring verleende aan deze gunning terwijl het hele biedproces een heleboel vragen oproept en de uiteindelijk betaalde prijs veel te laag lijkt. “Alleen al dat memo van Capital Value laat mij meteen zien dat hier dingen fout zijn gegaan. Bovendien weten we dat de kopers van Valckenhof voor het eerste huisje dat ze doorverkopen 2,5 keer zoveel ontvangen dan ze nog geen jaar eerder betaalden. Dat zijn allemaal zaken waar we het CSZ heel kritisch over zullen bevragen,” aldus Heslenfeld.

De kwestie is inmiddels ook politiek opgepakt. In de Nieuwsbode van 3 december 2025 verscheen een artikel over de gang van zaken rond de verkoop van Valckenhof. Naar aanleiding daarvan hebben twee raadsfracties in de gemeenteraad van Zeist schriftelijke vragen gesteld aan het college van burgemeester en wethouders.

Uit stukken die de bewonersvereniging deze week naar buiten brengt, blijkt dat Warande haar publieke bevoegdheid om woningen toe te wijzen heeft misbruikt om eigen doelen na te streven. Bestuurder Harry Finkenflügel besloot eind 2019 dat vrijgekomen woningen niet meer zouden worden verhuurd, zolang de bewoners niet akkoord gingen met de ontbinding en liquidatie van Stichting Kraaijbeek. Met andere woorden: Warande zette haar exclusieve toewijzingsrecht in als drukmiddel om een ideële stichting kapot te maken waarvan zij zelf enig bestuurder was.

De gevolgen waren desastreus. Twee jaar lang stonden tot twintig appartementen bewust leeg – midden in een regio met woningnood. De leegstand was geen gevolg van renovatie, zoals Warande later beweerde, maar van een bewuste strategie die Finkenflügel zelf een ‘sterfhuisconstructie’ noemde en waarbij de gemeenschap opzettelijk werd uitgehold ’totdat de laatste bewoner is vertrokken’. Dit optreden van haar eigen bestuurder kostte de gemeenschap van Kraaijbeek naar schatting 200.000 euro aan gederfde huurinkomsten. Finkenflügel ontkende later dat hij voor een sterfhuisconstructie koos, maar de brief die nu openbaar is gemaakt bewijst het tegendeel.

Vorige week werd bekend dat Warande en de gemeente al tien jaar lang niet bijhouden wie er met of zonder huisvestingsvergunning op Kraaijbeek woont. Er is nooit vooraf gecontroleerd, geen sluitende administratie bijgehouden en in veel gevallen is zelfs nooit over een vergunning gesproken. Om dat op te lossen heeft de gemeente aan Warande gevraagd te ‘inventariseren welke huurders op dit moment beschikken over een huisvestingsvergunning’. Daaruit blijkt dat noch de gemeente noch Warande over deze informatie beschikt. Dat is opmerkelijk, want de publieke bevoegdheid om sociale huurwoningen toe te wijzen is een serieuze verantwoordelijkheid waar juist heel zorgvuldig mee zou moeten worden omgegaan.  

De conclusie luidt dat Warande de wettelijk verplichte regels op Kraaijbeek 10 jaar lang negeerde. Bewoners volgden intussen het proces zoals Warande dat had ingericht: ze tekenden het huurcontract, ontvingen de sleutels, schreven zich in bij de gemeente en vertrouwden erop dat alles geregeld was. De primaire verantwoordelijkheid ligt dan ook niet bij hen, maar bij Warande en het gemeentebestuur dat dit jarenlang liet gebeuren.

De bewonersvereniging heeft de gemeenteraad verzocht om deze nieuwe aanwijzingen van misbruik en bestuurlijke chaos grondig te onderzoeken en alle besluitvorming over Kraaijbeek voorlopig op te schorten, totdat duidelijk is hoe dit heeft kunnen gebeuren en wie er verantwoordelijk is. Ook de Raad van Bestuur en de Raad van Toezicht van Warande zijn aangeschreven. De jurist van Kraaijbeek heeft de rechtbank Utrecht gisteren bovendien verzocht om Warande te dwingen openheid van zaken te geven over de achtergronden van dit bestuurlijk falen.

Vandaag maken de bewoners de volgende documenten openbaar:

Brief aan de gemeenteraad van 23 oktober 2025

Brief aan Raad van Bestuur Warande 23 oktober 2025

Brief van Warande aan bewoners Kraaijbeek mbt opzettelijke leegstand 23 september 2019

Brief Warande aan huurders inzake huisvestingsvergunningen 16 oktober 2025

Het alternatieve plan voor Kraaijbeek (zie maquette) behelst 16-30 nieuwe woningen en ziet er als volgt uit:

• Renovatie met optoppen (lichte extra bouwlaag) zodat het complex binnen de bomen blijft en het historische karakter van het landgoed behouden blijft.

• Mogelijkheid voor meer woningen door slimme toevoegingen (o.a. vervanging van verrommelde bebouwing door functionele uitbreidingen).

• Behoud en versterking van de woongemeenschap: samenleven, mantelzorg in de buurt, korte lijnen en lage zorgdruk.

Architect Franz Ziegler kwam zondag naar Driebergen omdat daar voor de tweede keer een open dag werd gehouden inclusief een gezellige brocante met koffie en zelfgemaakte taart. De bewoners van Kraaijbeek verzetten zich al maanden fel tegen de sloop van twee L-vormige gebouwen en de bouw van meerdere flats tot zes lagen. Volgens hen schaadt dat zowel de gemeenschap als het landschap, terwijl renovatie én optoppen milieuwinst, behoud van betaalbare woningen én extra capaciteit oplevert. De opbrengst van de dag wordt gebruikt voor het juridische verzet tegen de plannen én tegen zorgstichting Warande die Kraaijbeek al jarenlang gebruikt als melkkoe.

Lees het verslag van deze dag op de site van NOS/RTV Utrecht.

De gemeenteraad van Utrechtse Heuvelrug bespreekt de toekomst van Kraaijbeek in aanloop naar de besluitvorming (beoogd 6 november). Met het gepresenteerde alternatief ligt er nu een realistische keuze op tafel naast sloop/nieuwbouw.

Opvallend is dat de gemeente in deze procedure geen verweerschrift heeft ingediend. Voor de rechtbank was de zaak daarmee wel duidelijk; reden waarom er zónder zitting en in recordtempo een uitspraak volgde: kennelijk gegrond én een versnelde procedure. De rechter legde ook een dwangsom van 100 euro per dag op voor elke dag dat het college niet op tijd levert. Volgens indiener Thijs Heslenfeld onderstreept de uitspraak de onrechtmatigheid van het optreden van de gemeente én het belang van snelle openheid in deze zaak: “De gemeente heeft de termijnen opzettelijk laten verlopen zonder enig bericht. Pas nadat ik daarop had gewezen kwamen er beweringen over onderbezetting en vakantie die ook op dag 1 hadden kunnen worden aangevoerd. Het college wist dat zij de wet overtrad. En voor de rechtbank is erkend dat men fout zat – niet door dat openlijk toe te geven maar door simpelweg te zwijgen. In mijn ogen een bedenkelijke manier van optreden voor een bestuursorgaan.”

De gemeente is al jaren nauw betrokken bij plannen voor sloop/nieuwbouw op Kraaijbeek. Hoe die voorgeschiedenis precies is gelopen, wie wanneer wat wist, en wat de rol van de gemeente en hoofdrolspelers als wethouder Rob Jorg was: dát moet door dit Woo‑verzoek duidelijk worden. Intussen zet het college de Ontwikkelvisie voor Kraaijbeek gewoon door: al op dinsdag 16 september wil het college een besluit nemen, gevolgd door raadsbehandeling in november. Daarmee faciliteert de gemeente het verkooptraject van Warande en stuwt zij de waarde van het vastgoed verder omhoog. En dat terwijl de bewoners de afgelopen maanden meer dan aannemelijk hebben gemaakt dat het vastgoed door Warande is verduisterd via misleiding en bedrog.

Heslenfeld roept de gemeenteraad op om de ernst van deze situatie te onderkennen: “Als de rechter in enkele weken tijd een beroep gegrond verklaart zonder zitting, dan is er wel wat aan de hand. Dan gaat het om een gemeente die de wet schendt en de eigen inwoners én de raad in het duister laat. Terwijl er besluiten worden voorbereid die verstrekkende gevolgen hebben.”

Opvallend détail: burgemeester Naafs en wethouder Jorg klaagden vorige week in de lokale krant De Kaap over de ‘prijs van transparantie’ en de noodzaak extra ambtenaren in te huren voor de afhandeling van Woo-verzoeken. Ironisch genoeg verscheen die klaagzang op donderdag 11 september – precies de dag dat de rechtbank korte metten maakte met de manier waarop dit college met openbaarheid omgaat. Dit vonnis laat zien dat de gemeente bij lastige Woo-verzoeken achterover leunt en zelfs als ze bij de rechter belanden simpelweg niets doet. Heslenfeld: ‘Deze manier van optreden beschadigt het functioneren van de lokale democratie. Het is niet de openbaarheid die duur is – de werkelijke schade wordt veroorzaakt door het traineren, het procederen en het pas onder dwang van de rechter leveren.‘

De volledige uitspraak van de rechtbank Midden-Nederland staat hier.

De toon van het memo is onmiskenbaar: Warande is in crisis. De Raad van Bestuur vraagt medezeggenschap- en adviesraden ‘om terughoudendheid in hun communicatie’ over het memo.
Onder deze druk groeit het risico op paniekbesluiten — inclusief de verkoop van landgoed Kraaijbeek. De bewonersvereniging stelt dat zo opnieuw helder wordt hoe Warande jarenlang onwaarheden heeft verspreid over haar motieven en vermogenspositie. Waar steeds werd beweerd dat Warande als kapitaalkrachtige ‘moederstichting’ een noodlijdende stichting kwam redden, ligt de werkelijkheid 180 graden andersom. Het was Warande die geld nodig had — en Kraaijbeek werd als melkkoe gebruikt.

Naar aanleiding van deze alarmerende berichten heeft de bewonersvereniging de gemeenteraad van Utrechtse Heuvelrug opnieuw gevraagd de besluitvorming over de toekomst van Kraaijbeek op te schorten. De vereniging roept de gemeenteraad op tot politieke moed. Inmiddels is immers duidelijk geworden dat Warande zich het vermogen en de eigendom van Stichting Kraaijbeek heeft toegeëigend via een spel van halve waarheden, weggelaten informatie en dubbele petten – in een bestuurlijke setting waarin niet het belang van de bewoners, maar het veiligstellen van geld en posities centraal leek te staan.

“U bent het hoogste orgaan van deze gemeente. U bent de enige die deze trein nog kan stoppen voordat hij ontspoort,” aldus de bewoners.

Het interne memo van Warande is hier in PDF te zien.

De brief van de bewoners aan de gemeenteraad staat op de site van de gemeente.

Verklaring bestuur bij openbaarmaking intern memo Warande

De Bewonersvereniging Woonoord Kraaijbeek maakt vandaag het interne memo van de Raad van Bestuur van Stichting Warande van 14 augustus 2025 integraal openbaar. Het stuk gaat weliswaar niet specifiek over Kraaijbeek, maar raakt onze situatie direct.

Waar Warande zich jarenlang presenteerde als robuuste ‘moederstichting’ die Kraaijbeek zou redden van haar vermeende ondergang, laat dit memo een totaal ander beeld zien. De inhoud staat haaks op verklaringen die jarenlang richting bewoners, rechtbank, pers en gemeentebestuur zijn afgelegd. De Raad van Toezicht heeft dit stilzwijgend toegestaan en draagt daarmee mede verantwoordelijkheid.

Onze kritiek richt zich op de handelwijze van Raad van Bestuur én Raad van Toezicht, niet op medewerkers. Openheid en integriteit zijn ook in hun belang: alleen in een transparante organisatie kan vertrouwen bestaan.

Wij zijn bewoners die in de knel zitten, we hebben geen belang bij sensatie en wij hebben het besluit tot openbaarmaking niet lichtzinnig genomen. Maar democratische besluitvorming kan niet steunen op halve waarheden. Openbaarmaking is noodzakelijk voor waarheidsvinding en rechtsstatelijke controle.

De gemeente is al jaren nauw betrokken bij plannen voor sloop/nieuwbouw op Kraaijbeek. Hoe die voorgeschiedenis precies is gelopen, wie wanneer wat wist, en wat de rol van de gemeente en hoofdrolspelers als wethouder Rob Jorg was: dát wil Heslenfeld met zijn Woo‑verzoek inzichtelijk maken. Maar de manier waarop de gemeente Utrechtse Heuvelrug dit Woo-verzoek van 4 juni jl. behandelt, is een handboek traineren.

Pas ná het verlopen van alle termijnen, een herinnering én een ingebrekestelling erkende het college dat niet op tijd was beslist, maar een hersteltermijn of plan kwam er niet. Intussen zet het college de Ontwikkelvisie voor Kraaijbeek gewoon door: al op 16 september wil het college een besluit nemen, gevolgd door raadsbehandeling in november. Daarmee faciliteert de gemeente het verkooptraject van Warande en stuwt zij de waarde van het vastgoed verder omhoog.

Deze gang van zaken is geen incident. Ook bij de Doornse Golfclub klaagden betrokkenen eerder dit jaar over het achterhouden van informatie en een getraineerd Woo‑verzoek, terwijl belangrijke gemeentelijke besluitvorming plaatsvond. Het beeld: geen tijdige beslissing, pas na verloop van de termijnen klagen over onderbezetting, geen concreet herstelpad.

“Openbaarheid nu — niet ná het besluit,” zegt Heslenfeld. “Kraaijbeek is, plat gezegd, met drie handtekeningen gejat. Maar de gemeente blijft doen alsof er helemaal niets aan de hand is, houdt in strijd met de wet informatie onder de pet en blijft Warande gewoon faciliteren door medewerking aan ontwikkelplannen. Zo wek je de indruk dat er van alles te verbergen valt. Het college degradeert de gemeenteraad op deze manier bovendien tot een afstempelmachine: controle zonder stukken is schijncontrole.”

“Wat hier gebeurt, is van belang voor álle inwoners van Utrechtse Heuvelrug. Deze zaak gaat over de vraag of we accepteren dat een zorgstichting doelbewust een ideële en maatschappelijk waardevolle gemeenschap de nek omdraait en al haar bezittingen verduistert, zoals in het dossier nauwgezet gedocumenteerd.”

Documenten:

Persbericht: gemeente voor de rechter inzake Kraaijbeek

Woo-verzoek van 4 juni 2025

Beroepschrift van 19 augustus 2025

Tijdens het gesprek hebben we haar tot in detail uitgelegd hoe het kon gebeuren dat een kerngezonde, levendige en financieel solide gemeenschap langzaam maar zeker ten prooi viel aan een enkele bestuurder die maar één doel had: alles vernietigen wat hier bestaat om er zelf beter van te worden. We hebben ook uitvoerig stilgestaan bij het feit dat juist personen en instanties die dit hadden moeten en kunnen voorkomen niet ingrepen, zoals de notaris, de RvT van Warande, B&W van Utrechtse Heuvelrug en – vooralsnog – ook de gemeenteraad. Ook de vraag waarom een gemeente blijft meewerken aan de waardevermeerdering van vastgoed waarvan zo goed als zeker is dat het onrechtmatig werd verkregen, kwam aan bod.

Ons verhaal raakte haar zichtbaar. Niet alleen vanwege het onrecht, maar juist ook vanwege de schoonheid van wat hier wás en nog steeds is: een functionerende gemeenschap waar mensen voor elkaar zorgen en samen iets opbouwen dat veel verder gaat dan een simpel economisch plaatje. Ze wees er bovendien op dat zulke gemeenschappen juist aanzienlijke besparingen opleveren op maatschappelijke kosten, bijvoorbeeld in de ouderenzorg. In een tijd waarin beleid vaak wordt teruggebracht tot cijfers en rendement, benadrukte zij hoe belangrijk het is zulke gemeenschappen te beschermen.

Elke Slagt vertrok met een compleet vragenpakket naar Den Haag en gaf aan ons verhaal te willen gebruiken als voorbeeld in twee opzichten:

1. Als inspiratiebron voor hoe een gemeenschap gezond, inspirerend en levendig als eenheid kan functioneren.
2. Als waarschuwing voor vergelijkbare initiatieven in het hele land, waar initiatiefnemers zich vaak onvoldoende bewust zijn van de grote risico’s zodra kwaadwillenden zich melden – zeker als er sprake is van waardevol vastgoed zoals in ons geval.

Haar oprechte en warme belangstelling maakte niet alleen haar maar ook óns opnieuw bewust van waar onze strijd werkelijk om gaat: het behoud van iets unieks, dat het verdient gekoesterd te worden.

‘Een groot voorbeeld voor Nederland. Laten er meer Kraaijbeeks komen’, aldus het Kamerlid.

Bedankt Elke!!

Al meer dan een half jaar delen wij alles met college en gemeenteraad: documenten, bronnen, feiten – openbaar en controleerbaar. Wat op Kraaijbeek speelt, is geen kwestie van interpretaties. De stukken laten één lijn zien: achter gesloten deuren was allang besloten wat er met Kraaijbeek moest gebeuren, terwijl naar buiten toe een heel ander verhaal werd verteld — over redding, renovatie en behoud van de gemeenschap.
De Ontwikkelvisie is daarmee een luchtkasteel op drijfzand. Twee van de drie andere grondeigenaren willen helemaal niet meewerken; één heeft zelfs al een bouwvergunning aangevraagd voor een volledig eigen invulling. Warande heeft Kraaijbeek inmiddels te koop gezet en neemt zelf afstand van de visie. Het fundament onder deze visie is daarmee verdwenen. De enige die dit nog lijkt te willen, is de gemeente – terwijl wethouder Rob Jorg steeds heeft gesteld dat het juist de grondeigenaren waren die dit wensten, en níet de gemeente.

Het is ernstig dat het college ervoor kiest weg te kijken van wat de documenten ondubbelzinnig laten zien:
– openbare verklaringen die niet verenigbaar zijn met interne besluitvorming,
– essentiële informatie die buiten beeld is gebleven,
– handelen in strijd met statutaire doelbepalingen en doelvermogen,
– en een fusie die door het ontbreken van een rechtsgeldige grondslag nooit tot geldige eigendomsoverdracht kon leiden.

Onze bevindingen zijn geen suggesties. Ze komen rechtstreeks uit Warandes eigen documentatie. Wij hebben gedocumenteerd, met naam en toenaam:

– hoe in de procedure energielabels en bouwkundige staat werden gepresenteerd op een wijze die niet strookte met Warandes eigen rapporten;
– hoe Warandes eigen bouwkundig onderzoek de sloopverhalen volledig onderuit haalt;
– hoe de financiële situatie van Kraaijbeek kerngezond was vóór Warande het bestuur overnam en vervolgens aanstuurde op een situatie die richting liquidatie leidde;
– hoe bestuursvoorzitter Harry Finkenflügel al in 2018 — nog vóór er sprake was van vermeende exploitatieproblemen — samen met notaris mr. Karen-Anne Hüpler overlegde over het naar Warande toehalen van het Kraaijbeek-vastgoed en de opbrengsten daarvan.

Dit is geen theorie, geen interpretatie. Het staat zwart op wit in stukken van Warande zelf, en iedereen die ze wil inzien kan dat doen. College en raad beschikken al maanden over hetzelfde materiaal. Wat níét meer kan, is net doen alsof deze feiten er niet zijn.

Voor wie denkt dat dit een eenmalig incident is: kijk naar Valckenhof in Zeist. Daar werd dezelfde aanpak toegepast: fusie, bewoners geruststellen, vermogen van een ideële stichting naar zich toe halen, en vervolgens het vastgoed verkopen. Inmiddels verschijnen de eerste woningen gewoon op Funda; Warande ontving 3,8 miljoen euro voor de verkoop van Valckenhof.

De gemeenteraad weet dit. Wethouder Jorg weet dit. Het college weet dit.

Wie nu nog wegkijkt, kiest positie. Niet voor de bewoners. Niet voor de rechtsstaat. Maar voor een proces dat wordt gekenmerkt door vooraf vastgelegde besluiten, handelen in strijd met statutaire doelbepalingen, en bestuurlijk wegkijken.

De feiten liggen op tafel. De onderlinge tegenstrijdigheden in de stukken zijn gedocumenteerd. Nu is het aan de raad. Blijft u dit faciliteren, of grijpt u eindelijk in?