Stichting Kraaijbeek was prima in staat haar eigen gebouw te onderhouden en toekomstbestendig te maken — mét behoud van sociale huur. Sterker nog: het aantal sociale huurwoningen zou uitgebreid kunnen worden en het pand vrijwel energieneutraal gemaakt. Nu dreigt het sociale karakter te sneuvelen door de geldhonger van Warande en andere speculanten.
In gebiedsvisie geen verbinding tussen woningen en gemeenschapszaal.
De nieuwbouwplannen van Warande zouden de huren van de Kraaijbeek-appartementen direct met 40% verhogen, tot aan het maximale sociale huurplafond. Nu Warande het complex te koop heeft gezet, is zelfs het behoud van sociale huur allerminst zeker. Het is onwaarschijnlijk dat een koper — die bereid is het pand aan te schaffen terwijl de rechtmatigheid van de eigendom nog onder de rechter ligt — zich zal inzetten voor betaalbare huisvesting. En dat terwijl het gebouw bouwkundig in goede staat verkeert en bewoners juist zeer tevreden zijn met hun woonplek.
Brief Warande 29 april 2025: geen garanties behoud sociale huur.
Ondanks alle mooie woorden en het initiëren van een ‘identiteit commissie’ wijken alle Warande beloftes voor het grote geld aan de horizon. In de brief van Warande aan de bewoners over de voorgenomen verkoop, stelt Waranda dat de antroposofische identiteit bij verkoop juridisch niet afdwingbaar zou zijn. Dit getuigt van misleiding of onkunde. Uiteraard zijn voorwaarden te verbinden aan de verkoop van onroerend goed, dat weet half Nederland met bedingen rond overpad. Wederom toont Warande zich onwaarachtig.
Brief Warande 29 april 2025: geen garanties voor behoud antroposofische identiteit.
Wethouder Ruimtelijke Ordening Rob Jorg (VVD) speelt een merkwaardige rol in de plannen rond Kraaijbeek. Ook tijdens de raadsvergadering van 23 maart 2025 sloot hij weer aan bij het narratief van projectontwikkelaar Warande — inclusief de ongefundeerde noodzaak tot sloop. Zijn bewering dat hij in contact staat met bewoners staat in schril contrast met de werkelijkheid: lange tijd negeerde hij brieven van de bewonersvereniging, en pas op 27 maart dit jaar zette hij voor het eerst voet op het terrein — een bezoek dat vooral symbolisch leek.
Jorg toonde – zo hebben de bewoners dat ervaren – nauwelijks belangstelling voor hun zorgen of alternatieve plannen. Volgens hem heeft de gemeente geen voorkeur voor sloop of renovatie, en voert ze ook geen beleid voor haar eigen inwoners: “We hebben wél beleid voor woningzoekenden.”
Op de vraag hoe hij uitvoering geeft aan de eerder aangenomen motie over zorgvuldige omgang met kwetsbare bewoners, verwees hij slechts naar een wettelijke verhuiskostenvergoeding — een minimale verplichting, geen zorgvuldigheid.
Voor de bewoners is het pijnlijk om te zien hoe de wethouder wegkijkt, terwijl hun gemeenschap, betaalbare woningen en het groene hart van Driebergen onder druk staan. Bewoners hopen dat de rest van het college en de raad wél luistert naar hun zorgen en hun belangen serieus neemt.